“รับรองว่าอยู่สบายสุด ๆ อาหารสามมื้อก็ร้อน ๆ ไม่ต้องทนลำบากแม้แต่นิดเดียว”
ปากเขาพูดไป แต่สายตาก็เหลือบมองลานบ้านตัวเองเป็นระยะ ในใจอดสงสัยไม่ได้
ปกติเวลาเกิดเรื่องน่าสนใจอะไรข้างนอก ยัยหนูนั่นต้องเอาหน้าแนบช่องประตู โผล่มาดูจนเปียแกว่งแล้ว วันนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
แปลกจริง ๆ
พ่อซังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินก็ไม่พอใจ รีบขึ้นเสียงขัดเขาทันที
“อย่าไปฟังเขาพูดโม้เลย! ลูกสาวบ้านเขาน่ะทั้งเอาแต่ใจทั้งขี้เกียจ แค่ถอนหญ้ายังกลัวมือเป็นแผล”
“ถ้าเข้าไปอยู่บ้านเขา นายคงต้องกลับไปปรนนิบัติเธอแทน รับรองว่าโดนกดขี่แน่!”
พ่อมู่หน้าเคร่งทันที ถลึงตาแล้วขึ้นเสียง ก่อนก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
“พูดบ้าอะไรของนาย! ฉันรักลูกถึงไม่ยอมให้เธอทำงาน ลูกสาวฉันงามเหมือนนางฟ้าลงมาจุติ เกิดมาก็ไม่ใช่คนที่จะต้องลำบาก!”