พอรวบรวมอารมณ์ได้ที่แล้ว เธอก็กดเสียงต่ำ พยายามเค้นสองคำออกมาให้ฟังดูดุดันอย่างที่คิด
“ไอ้บ้า!”
แต่เสียงกลับสั่นเครือ ดวงตาเป็นประกายชื้น ๆ ฟังยังไงก็เหมือนกำลังอ้อนงอนมากกว่าจะด่าคน
ระบบเงียบไปสองวินาที ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงซับซ้อนอย่างยิ่ง
【...เลิกด่าเถอะ】
มู่ซีหร่านกะพริบตา คิดว่าตัวเองยังดุไม่พอ จึงรู้สึกไม่ค่อยยอมรับนัก
“อะไรล่ะ แค่นี้ยังไม่แรงพออีกเหรอ? เมื่อกี้ฉันออกแรงเต็มที่แล้วนะ”
【ร่างกายของเธอมีอาการน้ำตาไหลง่ายเล็กน้อย แค่โมโหหน่อยเดียว ขอบตาก็แดงก่อนแล้ว แถมเสียงยังนุ่มเหมือนปุยนุ่น】ระบบอธิบายอย่างจนใจ【ฟังยังไงก็ไม่เหมือนด่าคนเลย】
มู่ซีหร่านชะงักไป ก่อนยกมือขึ้นแตะหางตาของตัวเอง
ปลายนิ้วเปียกชื้นบาง ๆ จริงอย่างว่า ขอบตาก็ร้อนผ่าวและบวมตึง แม้แต่ปลายจมูกยังขึ้นสีชมพูระเรื่อ