เมิ่งเยียนหลัวได้ยินเช่นนั้นก็มีสีหน้าเหลือเชื่อ
ร่างนางโงนเงนเล็กน้อย เสียงสั่นเครือ “เพราะงั้น...นายก็ยืนดูนางตบฉันเฉย ๆ อย่างนั้นหรือ?”
สีหน้าเสิ่นจิงหลานไม่เปลี่ยน “เจ้าทำผิด แล้วยังกล่าวหาคนอื่นให้เสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกตบก็สมควรแล้ว”
“ยิ่งไปกว่านั้น หากเจ้ายังกล้าพูดจาทำลายชื่อเสียงพี่สะใภ้อีกแม้แต่ครึ่งคำ ต่อให้ไม่ต้องให้นางลงมือ ฉันก็จะตบเจ้าเอง”
“เมื่อก่อนเจ้าเคยพูดเองว่าไม่ต้องเห็นฉันเป็นสตรี ให้คบหากันอย่างพี่น้องก็พอ”
“พี่น้องประลองฝีมือกันบ้าง ต่อให้บาดเจ็บเล็กน้อยก็ไม่เห็นเป็นไร”
เมิ่งเยียนหลัวอ้าปาก แต่ผ่านไปนานก็เค้นคำโต้แย้งออกมาไม่ได้สักคำ รู้สึกอึดอัดแน่นอยู่ในอก
ท้ายที่สุดนางกัดริมฝีปาก น้ำตาคลอเบ้ามองเสิ่นจิงหลาน ก่อนถามเสียงแหบพร่า “นาย...ไม่เคยรู้สึกกับฉันเกินกว่าพี่น้องเลยใช่ไหม?”