“ไปดูกับฉันไหม?”
มู่ซีหร่านหลุบตาลง ปฏิเสธอย่างสุภาพ
“ขอบคุณในความหวังดีของคุณชายรอง แต่วันนี้ฟ้ามืดแล้ว เดินทางไปกลับไม่สะดวก ฉันไม่ไปดีกว่า”
เสิ่นจิงหลานเงียบไปสองวินาที ปลายนิ้วค่อย ๆ กำแน่น เสียงของเขาเบาลงกว่าเดิม แฝงความจริงจังที่ยากจะสังเกตเห็น
“พี่สะใภ้ ที่จริง...ผมมีเรื่องอยากพูดกับคุณ”
ฮว่าชุนยืนอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นทันที ปลายนิ้วกำผ้าเช็ดหน้าแน่น หัวใจเต้นรัวอยู่ในอก
หรือเรื่องที่เธอเฝ้ารอ ในที่สุดก็จะเกิดขึ้นแล้ว?
เธอรีบก้าวไปข้างหน้า ยิ้มพลางช่วยไกล่เกลี่ย
“ฮูหยินใหญ่ก็ไม่มีธุระสำคัญอะไรต่อแล้ว ไม่สู้ไปกับคุณชายรองสักเที่ยวเถอะเจ้าค่ะ บ่าวจะไปเป็นเพื่อน รับรองว่าจะไม่เกิดเรื่องผิดพลาดแน่นอน”
มู่ซีหร่านเหลือบมองฮว่าชุน ก่อนจะสบเข้ากับสายตาจริงจังของเสิ่นจิงหลาน แล้วครุ่นคิดในใจ