เมิ่งเยียนหลัวใจวูบไหว เผลอยกชายกระโปรงแล้วรีบตามไป
นางเดินผ่านระเบียงคดไปตลอดทาง ก่อนจะหยุดลงหน้าประตูสีดำของเรือนอู๋ถงอย่างไม่คาดคิด
เสิ่นจิงหลานยืนอยู่หน้าประตู ชะงักไปเล็กน้อย ปลายนิ้วเพิ่งจะยื่นออกมา เสียงตวาดด่ากราดก็ดังสนั่นขึ้นจากด้านหลัง
“มู่ซีหร่าน เจ้ามันเกินไปแล้ว!”
เมิ่งเยียนหลัวยกชายกระโปรงวิ่งเข้ามา น้ำเสียงแหลมสูงจนทำลายความสงบของฤดูใบไม้ผลิ “เสิ่นจิงหลานเป็นน้องชายแท้ ๆ ของสามีเจ้า เจ้าเป็นแม่ม่ายอยู่ที่นี่ ไม่รู้จักสำรวมตน กลับคิดแผนยั่วยวนเขาไม่หยุด เจ้าไม่ละอายต่อเสิ่นชีอู๋ที่พลีชีพในสนามรบบ้างหรือ!”
ประตูลานเปิดออกดังเอี๊ยด ฮว่าชุนยืนเท้าเอวอยู่บนบันได ใบหน้าเล็กแดงก่ำด้วยความโมโห
นางสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “คุณหนูเมิ่ง โปรดระวังคำพูดด้วย!”