“ข้าชอบผู้หญิงแบบเจ้า ดูอ่อนโยนบอบบาง แต่ในใจกลับจริงใจและเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น เวลาทำอะไรก็ตั้งใจสุด ๆ”
“ใต้หล้านี้กว้างใหญ่เพียงใด ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำให้ข้าหวั่นไหวได้เท่าเจ้าอีกแล้ว”
“วางใจเถอะ ต่อให้วันหน้าข้าต้องลงไปพบพี่ชายที่ปรโลก ข้าก็จะบอกเขาด้วยปากตัวเองว่าเป็นข้าที่บังคับเจ้า”
ระหว่างพูด สายตาของเสิ่นจิงหลานค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงไปหยุดอยู่ที่ไฝแดงสดเม็ดเล็กตรงลำคอของนาง
แสงเทียนสีเหลืองนวลทอดลงมาตามแนวกราม โอบล้อมลำคอขาวผ่องของนางไว้
ไฝแดงเม็ดนั้นราวกับชาดที่หยุดนิ่ง สดใสและสะดุดตา
ปลายนิ้วของเสิ่นจิงหลานยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือแตะคลึงไฝเม็ดเล็กนั้นเบา ๆ สัมผัสนุ่มนิ่มเกินคาด
ยิ่งมองหญิงงามใต้แสงโคม ก็ยิ่งเห็นว่านางชวนให้ใจหวั่นไหว