“ผู้คนถือเรื่องอาหารเป็นเรื่องสำคัญที่สุด พี่สะใภ้ยุ่งกับงานค้าขายมาครึ่งวันแล้ว จะกลับไปทั้งที่ท้องว่างได้อย่างไร อย่าปล่อยให้น้ำใจของข้าต้องเสียเปล่าเลย”
ขณะที่กำลังพูดอยู่ ก็มีสตรีที่เดินผ่านริมถนนพาสาวใช้มองมาทางนี้อย่างพินิจพิเคราะห์
มู่ซีหร่านขมวดคิ้วน้อย ๆ ถึงอย่างไรก็ไม่สะดวกปฏิเสธเขาต่อหน้าผู้คนให้จิ้งอันโหวซื่อจื่อผู้เป็นน้องชายคนที่สองต้องเสียหน้า
นางเบี่ยงกายเปิดประตูไว้ครึ่งบาน พลางกดเสียงลงต่ำ “เข้ามาสิ”
บนโต๊ะกลมตัวเล็กในห้องด้านในปูผ้าปักลายกล้วยไม้สีขาวนวล กล่องอาหารค่อย ๆ ถูกเปิดวางเรียงกัน
ระหว่างกินอาหาร มู่ซีหร่านกลับเอาแต่คิดถึงรอยด่างบนใบหน้าของฮูหยินอิงกั๋วกง
ปลายนิ้วของนางเคาะโต๊ะโดยไม่รู้ตัว ครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมาเรื่องสัดส่วนของผงฝูหลิงขาวกับผงไข่มุกในผงหยกงาม พลางคิดว่าจะเติมไป๋เหลี่ยนกับไป๋จู๋อีกสองชนิดเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพดีหรือไม่ นางจึงเผลอใจลอยไปชั่วขณะ