มู่ซีหร่านเบือนหน้าหนี ไม่ยอมสบตาเขา «นายมันบ้าไปแล้ว»
เสิ่นจิงหลานหัวเราะเบา ๆ «แค่นี้เรียกว่าบ้าแล้วเหรอ? ฉันยังอยากทำอะไรที่บ้ากว่านี้อีกนะ»
สิ้นเสียงนั้น มู่ซีหร่านก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเขาเกร็งขึ้นฉับพลัน ความร้อนระอุส่งผ่านเสื้อผ้าสองชั้นมาอย่างไม่ลดละ
แก้มของมู่ซีหร่านแดงวาบยิ่งกว่าเดิม ทั้งเขินทั้งอึดอัดจึงดิ้นขยับเล็กน้อย «นาย...»
เสิ่นจิงหลานได้สติกลับมาทันที คราวนี้เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองแกล้งเธอตามใจอีก
เขาคลายแขนที่โอบเอวเธอไว้ แล้วใช้มือยันขอบโต๊ะลุกขึ้นยืน ก่อนจะรีบหันหลังให้เธอ
ให้ตายสิ ทำไมถึงควบคุมตัวเองไม่ได้เลย!
เขาด่าตัวเองในใจอย่างแรง
ก่อนหน้านี้เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองจะรู้จักยับยั้งชั่งใจ แต่สุดท้ายก็ประเมินความอดทนของตัวเองสูงเกินไป