นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นชีอู๋ได้เห็นน้องชายของตัวเองมีท่าทีติดแจไม่ห่าง ทั้งยังกระวนกระวายและหวาดกลัวว่าจะสูญเสียเช่นนี้
ในใจอดถอนหายใจไม่ได้ว่า ความรักช่างทรมานคนได้ยิ่งนัก
เพราะครรภ์ของเยว่ไฉเวยยังไม่มั่นคงนัก อีกทั้งไม่อาจทนต่อแรงสั่นสะเทือนจากการเดินทางบนภูเขาได้ นางจึงพักอยู่ที่เรือนพักน้ำพุร้อนเพื่อบำรุงครรภ์ไปก่อน โดยมีแม่นมและหมอหญิงที่ตามหามาคอยดูแลอย่างเอาใจใส่
เสิ่นชีอู๋ตั้งใจจะกลับไปยังจวนโหวในเมืองหลวงก่อน เพื่อเข้าไปคารวะบิดามารดาและแจ้งเรื่องราวในช่วงนี้ให้ทราบ
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ค่อยกลับมายังเรือนพักเพื่ออยู่เคียงข้างนางไปนาน ๆ
-
ภายในจวนโหวจิ้งอัน
เมื่อจิ้งอันโหวกับฮูหยินโหวได้พบกับบุตรชายคนโตที่หายตัวไปถึงสองปี ทั้งคู่ก็ยินดีจนน้ำตาไหล
แต่พอเห็นว่าเขาพิการที่ขา และได้ยินว่าเพราะใช้ยาจนร่างกายเสียหาย ทำให้ยากจะมีทายาทอีก ทั้งสองก็ปวดใจจนขอบตาแดงก่ำ พลางพูดซ้ำ ๆ ว่า “ลูกแม่ลำบากมามากแล้ว”