แต่เสิ่นชีอู๋กลับยื่นฎีกาด้วยตัวเอง ถ้อยคำจริงใจ บอกว่าขาของเขาคงรักษาให้หายยาก คงไม่อาจโลดแล่นในราชสำนักได้อีก
เขาเพียงขอลาออกจากราชการ กลับไปใช้ชีวิตเรียบง่ายนอกเมืองหลวง และหาที่ดินผืนเล็ก ๆ แถบชานเมืองไว้สักแห่ง เพื่ออยู่กับภรรยาและลูกอย่างสงบสุข
วันที่ฎีกาได้รับอนุมัติ จิ้งอันโหวถอนหายใจแล้วตบไหล่เขาเบา ๆ สุดท้ายก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมอะไรอีก
บุตรชายคนโตของเขาผู้นี้เป็นคนมองอะไรทะลุปรุโปร่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ตอนวัยเยาว์ก็มีใจหมายมั่นในใต้หล้า
ผ่านเรื่องราวครั้งนี้ กลับมองลาภยศและชื่อเสียงเป็นเรื่องเล็กลง ขอเพียงใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็พอ
ก็ดีเหมือนกัน ต่อไปจวนโหวมีจิงหลานคอยดูแล ส่วนชีอู๋ก็ใช้ชีวิตเรียบง่ายของตัวเอง พี่น้องสองคนแบ่งกันดูแลเรื่องภายนอกกับภายใน นับว่าครบถ้วนสมบูรณ์
ก่อนกลับเรือนพักน้ำพุร้อน เสิ่นชีอู๋ตั้งใจไปหาเสิ่นจิงหลาน แล้วยื่นกล่องไม้จื่อถานให้ ภายในบรรจุตำราพิชัยสงครามและข้อเขียนวางแผนการปกครองที่เขารวบรวมไว้ในอดีต ล้วนเป็นฉบับหายากทั้งสิ้น