มู่ซีหร่านพิงหัวเตียง ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบมีควันลอยออกมา นิ้วเท้าขดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว พยายามชักเท้ากลับ แต่กลับถูกเขาคว้าข้อเท้าไว้
นางพึมพำในใจอย่างบ้าคลั่ง: คนผู้นี้มีรสนิยมแบบนี้ด้วยหรือ!
คราวหน้าต้องจำไว้ให้ดี หากเขาจูบเท้าก่อน ก็ห้ามให้แตะปากเด็ดขาด!
กว่าจะถึงเวลาเข้านอนได้ก็แทบแย่ พอดับแสงเทียนลง ภายในห้องเหลือเพียงแสงพร่ามัวจากหิมะนอกหน้าต่าง
เสิ่นจิงหลานอดใจไม่ไหว ขยับเข้าใกล้ ริมฝีปากประทับลงบนซอกคอของนาง จุมพิตลงตรงไฝสีแดงสดเม็ดนั้นอย่างแม่นยำ
ลำคอของมู่ซีหร่านไวต่อสัมผัสที่สุด ความซ่านซ่านพลันแล่นไปทั่วร่าง นางกอดศีรษะเขาไว้โดยไม่รู้ตัว เสียงครางแผ่วเบาก็หลุดจากลำคออีกครั้ง
เสียงนั้นทั้งเบาทั้งหวาน ในยามค่ำคืนอันเงียบสงัดกลับได้ยินชัดเจนเป็นพิเศษ มันเสียดสีกับหัวใจของเสิ่นจิงหลานจนร้อนผ่าว เลือดลมทั่วร่างพลุ่งพล่านไปยังท้องน้อย