ยามมื้อค่ำ โคมระย้าคริสตัลในห้องอาหารทอดแสงสีเหลืองนวลลงมา ผ้าปูโต๊ะผ้าไหมแท้ปักลายคลุมอยู่บนโต๊ะตัวยาว เครื่องใช้บนโต๊ะอาหารสีเงินแวววาวเป็นประกาย
อาหารหน้าตาประณีตถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างล้วนเผยให้เห็นถึงความพิถีพิถันของตระกูลร่ำรวย
นี่เป็นครั้งแรกที่คนในครอบครัวนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกัน ทว่าบรรยากาศกลับอึมครึมยิ่งกว่าที่คาดไว้
หลินหว่านตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดปาก เธอใช้ตะเกียบกลางคีบสเต๊กเนื้อลายหินอ่อนชัดเจนชิ้นหนึ่งใส่ชามของมู่หานเยว่ แล้วพูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เด็กผู้หญิงกินเนื้อวัวเยอะ ๆ จะได้บำรุงเลือดนะ นี่เป็นเนื้อวากิวออสเตรเลียเกรดเอ็มไนน์ เพิ่งส่งมาทางเครื่องบินควบคุมความเย็นวันนี้เอง เนื้อนุ่มมาก ลองชิมดูสิ”
มู่หานเยว่ก้มหน้า ตะเกียบไม่แม้แต่จะแตะสเต๊กชิ้นนั้นที่ราคาแพงลิบลิ่ว กลับเงยหน้าขึ้นมองโต๊ะอาหารละลานตาตรงหน้าอย่างเฉยชา “ตั้งแต่เด็กจนโต ของที่ฉันกินบ่อยที่สุดก็คือผักกาดขาวกับหมั่นโถวข้าวโพด”