มู่หานเยว่หัวเราะเย็นชาออกมาอย่างกะทันหัน น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่ทุกคำกลับบาดลึก «ยังจะบอกอีกว่าที่นี่เป็นบ้านของฉันงั้นเหรอ? เหอะ ที่แท้แม้แต่สิทธิ์เลือกห้องสักห้องก็ยังไม่มี»
เธอไม่มองใครอีก หันหลังเดินตรงไปยังสุดทางเดิน
เธอเลือกห้องที่เล็กที่สุดและอยู่ด้านอับแดด แทบไม่มีโอกาสได้โดนแสงตะวันตลอดทั้งปี ทั้งคับแคบและเย็นชื้น
เธอยกมือผลักประตู แล้วโยนกระเป๋าผ้าใบขอบรุ่ยลงบนเตียงเหล็ก น้ำเสียงเย็นชาและดื้อดึง «ฉันจะอยู่ห้องนี้»
«จะทำแบบนั้นได้ยังไง!» หลินหว่านรีบตามไปทันที คิ้วขมวดแน่น «ห้องนี้อยู่ด้านอับแดด ชื้นแฉะตลอดปี อยู่ไปนาน ๆ ข้อกับผิวหนังต้องแย่แน่ เชื่อแม่นะ เราเปลี่ยนห้องกันเถอะ»
«ฉันอยู่บ้านมุงกระเบื้องผุ ๆ ของสามีภรรยาคู่นั้นมาตั้ง 22 ปี ฝนรั่วลมโกรกก็ยังทนผ่านมาได้ แค่นี้จะนับเป็นอะไร» มู่หานเยว่พิงผนัง เงยหน้ากวาดตามองทุกคน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเยาะเย้ยตัวเอง «ฉันไม่ใช่คุณหนูบอบบางที่ถูกเลี้ยงในเรือนกระจก ไม่ได้สูงส่งเปราะบางขนาดนั้น ไม่ต้องมีใครมาห้าม ฉันอยู่ได้»