ในศาลบรรพชนเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหนาวพัดหิมะกระทบกรอบหน้าต่างดังซ่า ๆ กับเสียงไส้เทียนแตกเปรี๊ยะเบา ๆ
ซดบะหมี่น้ำร้อนหนึ่งชามลงท้อง ไอหนาวก็สลายไปจนหมด แม้แต่ในกระดูกยังอุ่นไปทั่ว
เสิ่นจิงหลานมองแผ่นหลังด้านข้างของเธอที่ก้มหน้าจัดเก็บกล่องอาหาร ในใจอ่อนยวบไปหมด
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่า ค่ำคืนอันหนาวเหน็บที่ต้องคุกเข่ารับโทษในศาลบรรพชนคืนนี้ ช่างเป็นคืนที่อบอุ่นที่สุดตั้งแต่โตมา
ถึงขั้น...แอบหวังให้มันยาวนานกว่านี้อีกหน่อย
-
ฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา ดอกไห่ถังแห่งจวนซีฝู่ในสวนหลังจวนโหวบานสะพรั่งราวเมฆสีสดแต้มท้องฟ้า
ฮูหยินโหวอาศัยข้ออ้างชมดอกไม้จัดงานเลี้ยง เชิญเหล่าคุณหนูและฮูหยินผู้สูงศักดิ์ทั่วเมืองหลวงมาอย่างพร้อมหน้า
คนที่มองออกต่างรู้แก่ใจดีว่า—
นี่ไม่ใช่งานชมฤดูใบไม้ผลิธรรมดา แต่เป็นเวทีคัดเลือกภรรยาเอกให้เสิ่นจิงหลานชัด ๆ