แม่เซี่ยรีบก้าวเข้าไปรับมา ก่อนจะตบหลังมือเธอเบา ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ
มือของเธออุ่น ๆ แววตาเปื้อนยิ้ม น้ำเสียงเป็นมิตรอย่างยิ่ง
“โอ๊ย แค่ได้กลิ่นก็หอมแล้ว พวกเรานับว่ามีลาภปาก จะรังเกียจได้ยังไง”
เดิมทีพ่อกับแม่เซี่ยไม่อยากรับของจากเด็ก ๆ แต่เมื่อเห็นปลายหูของหญิงสาวแดงระเรื่อเพราะประหม่า สุดท้ายก็รับไว้
พวกเขารู้ว่าหญิงสาวขี้อาย หากปฏิเสธไป เธอคงรู้สึกไม่สบายใจ
พ่อเซี่ยยืนยิ้มพลางพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน เขากำชับทั้งสองคนว่าถ้าเหนื่อยระหว่างทางก็พักก่อน ขาดเหลืออะไรก็โทรกลับบ้านได้
พวกเขายืนคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่สามีภรรยาสูงวัยจะขอตัวกลับไป เพราะกลัวจะทำให้ทั้งคู่ไปลงทะเบียนไม่ทัน
เมื่อเห็นแผ่นหลังของทั้งสองลับเลี้ยวไปตรงถนนอู่ถง มู่ซีหร่านจึงค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา