ซังม่านยื่นมือไปกระชากเสื้อเขาทันที น้ำเสียงมั่นใจอยู่บ้าง “นายไม่มีแรงแล้วใช่ไหม? งั้นฉันจัดการเอง!”
เธอทำงานในไร่มาตลอด แรงเยอะ แถมยังคล่องแคล่ว ไม่กี่อึดใจก็กดหลี่ขาเป๋ลงบนเตียงเตาได้แล้ว
แต่หลังจากขยับเขยื้อนอยู่ไม่นาน ซังม่านก็ชะงักค้าง
ถึงเธอจะไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน ก็ยังรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ปกติ
ร่างของหลี่ขาเป๋เกร็งไปหมด ทั้งยังหลบสายตาและดิ้นหนี ไม่เหมือนคนเหนื่อยเลยสักนิด
หลี่ขาเป๋หอบหายใจ พลางหลบตา “วันนี้อาจจะ...เหนื่อยเพราะต้องต้อนรับแขกน่ะ”
ซังม่านจ้องเขา น้ำเสียงเย็นลงทันที “ฉันไม่เชื่อ!”
มือของเธอออกแรงไม่ยั้ง กดไหล่เขาไว้ไม่ยอมปล่อย
หลี่ขาเป๋กลัวขึ้นมาจริง ๆ
เดิมทีเขาก็ขาไม่ค่อยดีอยู่แล้ว แรงก็สู้ซังม่านที่ทำงานหนักมาทั้งปีไม่ได้ หากปล่อยให้เธอทำตามใจ เขาคิดว่าตัวเองคงได้ตายไปครึ่งชีวิตแน่