มู่จิ่งถังแค่นเสียงอยู่ข้าง ๆ กอดอก เหลือบตามองอย่างกับกำลังรอดูเรื่องสนุก
เซี่ยอวิ๋นเซินไม่ได้รับไว้ กลับถอยหลังไปครึ่งก้าว น้ำเสียงสุภาพแต่ห่างเหินอย่างเห็นได้ชัด
“ขอบคุณในน้ำใจนะ แต่ไม่ต้องหรอก”
“ที่จริงฉันอยากกินหมูที่ซีหร่านทำมาให้มากกว่า”
พูดจบ เขาก็พยักหน้าไปทางมู่จิ่งถัง น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ
“ไปกันเถอะ พี่ กลับช้ากว่านี้เดี๋ยวเนื้อเย็นหมด แม่กับซีหร่านยังรออยู่เลย พ่อเดินไปไกลแล้วด้วย”
ทั้งสองเดินเคียงกันไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมาอีก
ทิ้งให้ซังม่านยืนอยู่ที่เดิม
กลิ่นหอมของเนื้อย่างจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นคาวมันเลี่ยน ๆ
ใบหน้าเธอเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ยืนนิ่งอยู่นานไม่ขยับ
สายลมพัดพาใบไม้แห้งเล็ก ๆ ร่วงลงมา ตกลงบนปลายผมของเธอ แต่ไม่มีใครช่วยปัดออกให้