พอตกกลางคืน หมู่บ้านก็ค่อย ๆ เงียบลง
สายลมยามค่ำคืนในฤดูร้อนพัดพาความร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ผ่านกำแพงลานบ้าน หอบกลิ่นหอมหวานของดอกไม้กับเสียงใบไม้เสียดสีกันซู่ซ่าเข้ามาด้วย
มู่ซีหร่านยกม้านั่งตัวเล็กมาวาง เขย่งปลายเท้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ดึงก้อนอิฐออกมา
เสียงเบา ๆ ดังมาจากอีกฝั่งของกำแพงดินทันที ราวกับอีกฝ่ายรออยู่ก่อนแล้ว
เสียงของเซี่ยอวิ๋นเซินดังลอดกำแพงดินมา แฝงเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและความผ่อนคลายที่สังเกตได้ยากอยู่เล็กน้อย
มู่ซีหร่านกระซิบผ่านช่องอิฐ
“วันนี้ขอบคุณนะที่ยกความดีความชอบให้ฉัน ตอนนี้ป้าหลายคนในหมู่บ้านชมว่าฉันเก่งด้วย”
เสียงของเซี่ยอวิ๋นเซินลอยมา
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก พี่ชายเธอก็รับปากจะช่วยหางานสอนหนังสือให้ฉันไม่ใช่เหรอ ต่อไปได้สอนอยู่ในห้องทุกวัน ไม่ต้องโดนลมโดนฝน สบายกว่าหิ้วจอบลงนาเยอะ เราถือว่าหายกันแล้ว ไม่มีใครติดค้างใคร”