แต่ในสายตาของคนเป็นแม่ กลับเห็นเพียงโคลนเหลืองที่เปื้อนปลายขากางเกงของเธอ กับคางแหลมที่ผอมลงไป
มีแต่ความหวาดหวั่นว่าเธอจะเจอสัตว์ป่าในเขา หรือหกล้มได้รับบาดเจ็บ
ไม่ได้นึกถึงเรื่องเสียหน้าเลยแม้แต่น้อย
มู่ซีหร่านรู้สึกแสบจมูก ยื่นมือไปกอดแขนแม่ ซบศีรษะลงบนไหล่ของอีกฝ่าย ขอบตาแดงก่ำขึ้นทันที น้ำตาไหลพรากตามมา
“แม่ ขอโทษนะ ทำให้แม่เป็นห่วง ต่อไปหนูจะไม่ไปอีกแล้ว ฮือ ๆ…”
แม่ลูกพิงต้นเอล์มเก่าข้างทาง กอดกันร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง สายลมยามเย็นพัดพาเสียงสะอื้นของทั้งคู่ลอยห่างออกไปเบา ๆ
มู่ซีหร่านสะอึกสะอื้น ล้วงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมาเช็ดน้ำตาให้แม่
มองแม่ที่ร้องไห้หนักกว่าเธอเสียอีก จนจมูกแดงไปหมด ในใจพลันนึกอย่างเลื่อนลอยว่า