เมื่อคนอื่น ๆ ทยอยกลับไปกันเกือบหมดแล้ว ซังม่านก็ผูกผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงิน ก่อนจะย้อนกลับเข้าไปในลานบ้าน
พื้นเต็มไปด้วยเปลือกเมล็ดแตงโม เปลือกถั่วลิสง และเศษกระดาษประทัด บนโต๊ะมีถ้วยชามวางระเกะระกะ เปื้อนคราบมันหนาเตอะ
เดิมทีพ่อแม่สามีกับน้องสาวสามีที่ยังไม่ได้แต่งงานกำลังถือไม้กวาดยืนอยู่ใต้ชายคา พอเห็นซังม่านก้มลงเก็บถ้วยชามอย่างคล่องแคล่วราวกับอยู่บ้านตัวเอง ทั้งคู่ก็สบตากัน แล้วค่อย ๆ หยุดมือ พิงกรอบประตูมองเธอ
ซังม่านไม่แม้แต่จะเงยหน้า เธอยิ้มพลางพูดกับพวกหล่อนว่า “งานพวกนี้ฉันทำจนชินตั้งแต่อยู่บ้านแล้ว พวกคุณพักเถอะ งานแค่นี้เดี๋ยวฉันก็เก็บเสร็จ”
น้องสาวสามีเคี้ยวเมล็ดแตงโมพลางพิงอยู่ข้างประตู ปากก็ยิ้มชมว่า “พี่สะใภ้ใหญ่เก่งจริง ๆ พี่ชายฉันโชคดีมากเลยนะ”