พูดจบ วั่งโหยวก็เร่งฝีเท้าเดินจากไป ทิ้งให้หลินเยว่ยืนอึ้งอยู่กับที่
ผ่านไปครู่หนึ่งเขาถึงได้สติ ใบหน้าแดงก่ำ รีบยกชายเสื้อแล้วก้าวตามไป
-
เรือนซงเฮ่อ
โคมไฟใต้ระเบียงถูกหรี่แสงจนสลัว เงามืดทึมครึ้ม แม้แต่บ่าวที่ออกตรวจเวรยามยังเดินอย่างแผ่วเบา กลัวจะรบกวนคนในเรือนชั้นใน
ตอนมู่ซีหร่านก้าวเข้าไปในห้องของเสิ่นเยี่ยนหาน ลมเย็นยะเยือกที่ปะปนด้วยไอหนาวจากน้ำแข็ง กลิ่นยาขม และกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ก็พัดปะทะใบหน้า
ภายในห้องมีเพียงแสงเทียนดวงเล็กเท่าเมล็ดถั่ว ส่องสว่างเดียวดายอยู่ตรงมุมห้อง
บนพื้นยังมีอ่างทองแดงเปล่าวางกระจัดกระจายอยู่หลายใบ ขอบอ่างจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งเล็ก ๆ เป็นร่องรอยจากการแช่น้ำเย็นจัดเพื่อฝืนฤทธิ์ยาอยู่หลายวันของเสิ่นเยี่ยนหาน
เสิ่นเยี่ยนหานถูกมัดติดกับเก้าอี้วงแขนไม้จื่อถานด้วยผ้าฝ้ายสีขาวผืนกว้าง สายผ้ารัดลึกเข้าไปในเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่จนเห็นรอยแดงชัดเจน