เสิ่นเยี่ยนหานก้าวยาว ๆ ไปถึงข้างเตียง ผ้าห่มแพรเนื้อนุ่มสีขาวอมจันทร์มีกลิ่นหอมจาง ๆ ของกำยานจมน้ำ ซึ่งเป็นกลิ่นที่เขาใช้เป็นประจำ
เขาคุกเข่าลงบนขอบเตียง ก่อนโน้มตัววางมู่ซีหร่านลงบนผ้าห่มนุ่ม
จากนั้นก็เท้าแขนคร่อมอยู่เหนือหญิงสาว เงาร่างของเขาทาบคลุมลงมา โอบร่างเธอไว้ในอ้อมแขน
เมื่อก้มลงจูบอีกครั้ง เขาก็ผ่อนแรงลงเล็กน้อย
“ไม่ต้องกลัว ฉันจะอ่อนโยนกับเธอ”
มู่ซีหร่านหลับตาลง ขนตาสั่นไหวแผ่วเบาราวกับปีกผีเสื้อที่ตกใจ ภายในใจเธอตัดสินใจเด็ดขาด ราวกับยอมรับชะตากรรมแล้ว
แต่ไม่นานนัก เธอก็ทนไม่ไหวจนดวงตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาเม็ดเล็ก ๆ เอ่อคลอที่หางตา ก่อนจะไหลผ่านขมับเข้าไปในเส้นผม
นิ้วมือขยุ้มผ้าแพรใต้ร่างอย่างสะเปะสะปะจนยับย่นเป็นก้อน เธออ้อนวอนเสียงเบาปนสะอื้น
“คนใจร้าย ไหนบอกว่าจะอ่อนโยนไง…”