ใครจะรู้ว่าหลินเยว่เพิ่งก้าวเข้าประตูเรือน ก็พลันทรุดเข่าลงบนพื้นหินสีเขียวเสียงดังตุบ เสียงนั้นหนักอึ้งราวกับกระแทกลงกลางใจคน
เสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้มที่ปกติเขาดูแลให้เรียบร้อยไร้ที่ติยับยู่ยี่ เปื้อนคราบยาและฝุ่นเป็นหย่อม ๆ จอนผมยุ่งเหยิง ใต้ตาคล้ำเขียวราวกับอดนอนมานาน
ดวงตาแดงก่ำ หางตายังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้ง ส่วนดวงตาที่ปกติใสกระจ่างก็เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย
“ขอคุณหนูรองช่วยซื่อจื่อด้วยขอรับ!”
หัวใจมู่ซีหร่านหนักอึ้ง ราวกับถูกก้อนตะกั่วเย็นเฉียบกระแทกเข้าอย่างแรง
นางรีบก้าวเข้าไปหา น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบสังเกตไม่ออก
“พี่ซื่อจื่อเป็นอะไรไปหรือ?”
“ซื่อจื่อถูกพิษของเป่ยโม่ในงานเลี้ยงพระราชวัง พิษร้ายแรงมากขอรับ” หลินเยว่เอาหน้าผากแนบพื้นหินเย็นเฉียบ น้ำเสียงสะอื้นอย่างอดกลั้น “หลายวันนี้เขาไม่ยอมให้สตรีเข้าใกล้ตัวเลย ได้แต่ใช้มีดสั้นกรีดแขน แช่น้ำเย็น แล้วฝืนทนด้วยความเจ็บปวด”