เสิ่นจิงหลานคอแข็งเป็นอย่างยิ่ง แขกเหรื่อในโถงหน้าผลัดกันชวนดื่ม แต่ก็ไม่มีใครกรอกเหล้าจนทำให้เขาเมาได้
หลังงานเลี้ยงเลิกรา เขากลัวว่ากลิ่นเหล้าบนตัวจะไปรบกวนมู่ซีหร่าน จึงไปอาบน้ำชำระกายและบ้วนปากอย่างละเอียดเสียก่อน แล้วค่อยเร่งฝีเท้าไปยังห้องหอ
ทันทีที่ผลักประตู กลิ่นกล้วยไม้หอมหวานอบอุ่นก็ลอยอวลเข้ามาปะทะใบหน้า
เทียนแดงสว่างไสว ส่องให้ทั้งห้องเป็นสีแดงฉาน
มู่ซีหร่านนั่งตัวตรงอยู่ตรงขอบเตียง ผ้าคลุมหน้าสีแดงสดทิ้งตัวลงมา เผยให้เห็นเพียงลำคอระหงและไฝแดงเม็ดเล็กที่อยู่ตรงคอ ซึ่งมองเห็นราง ๆ
ลูกกระเดือกของเสิ่นจิงหลานขยับขึ้นลงอย่างแรง ความร้อนสายหนึ่งพลันแล่นวาบขึ้นจากท้องน้อย
เขาข่มใจท่องอยู่ในใจ: ใจเย็นหน่อย อย่าทำตัวไม่ได้เรื่องจนทำให้หร่านหร่านตกใจ
แม่สื่อยิ้มพลางเดินเข้ามา ปากก็กล่าวคำอวยพร ก่อนยื่นไม้ชั่งที่พันผ้าแพรแดงให้เขา “ซื่อจื่อ ได้เวลาใช้ไม้ชั่งเปิดผ้าคลุมหน้าแล้วเจ้าค่ะ”