“พี่ใหญ่ ข้ามีเรื่องอยากพูดกับพี่”
เสิ่นชีอู๋ได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม ก่อนยกมือชี้เก้าอี้กลมข้างกาย “เราเป็นพี่น้องกัน อย่าได้เกรงใจ”
“ถึงเราจะไม่ได้เกิดจากมารดาคนเดียวกัน แต่ก็เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ความผูกพันของเราลึกซึ้งยิ่งกว่าพี่น้องแท้ ๆ เสียอีก”
“มีเรื่องลำบากอะไรก็บอกมาเถอะ ไม่ว่าพี่มีสิ่งใด น้องก็เอาไปได้ทั้งนั้น”
แต่เสิ่นชีอู๋คิดว่า ตนหายตัวไปนานถึงเพียงนี้ ตำแหน่งซื่อจื่อก็ตกเป็นของเสิ่นจิงหลานแล้ว อีกทั้งน้องชายยังเป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจ
ตัวเขากลับมาเพียงลำพัง ไม่มีอะไรที่พอจะหยิบยื่นให้ได้เลย
ตกลงน้องชายเห็นอะไรในตัวเขากันแน่?
เสิ่นจิงหลานกลับไม่ได้นั่งลง
มือที่ห้อยอยู่ข้างกายกำแน่นเป็นหมัด ข้อนิ้วซีดขาว
จากนั้นเขาก็งอเข่าลง คุกเข่าตรง ๆ กับพื้น น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวราวกับตัดสินใจเดิมพันทุกสิ่ง:
“พี่ใหญ่ ขอโทษ น้องต้องการ…หร่านหร่าน”
มือของเสิ่นชีอู๋ที่ถือถ้วยชาพลันชะงัก