เสิ่นจิงหลานแตะปลายจมูก เสียงยิ่งพูดยิ่งเบาลง ราวกับเด็กที่ทำผิด “ข้า... ข้ากลัวว่าหากนางได้พบพี่แล้ว นางจะยิ่งไม่สนใจข้า ก็... ก็แค่เผลอทำไปชั่ววูบ เลยให้คนพานางไปพักในเรือนชั่วคราว ไม่ได้ปล่อยให้นางออกมา”
พูดให้ชัดก็คือ เขาขังนางเอาไว้นั่นเอง
พอพูดออกไปแล้ว แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าช่างเหลวไหล
เสิ่นชีอู๋มองน้องชายที่ปลายหูแดงก่ำและทำตัวไม่ถูก ครู่หนึ่งก็ไม่รู้จะพูดอะไร
เขารู้ว่าเสิ่นจิงหลานทำอะไรย่อมมีขอบเขตเสมอ ยามเผชิญอันตรายในสนามรบก็ไม่ลนลาน ส่วนเวลาเข้าสังคมในเมืองหลวงก็รอบคอบไร้ที่ติ
ที่ทำเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ได้ คงเป็นเพราะเขาทะนุถนอมมู่ซีหร่านไว้ในใจ จนเสียหลักไปหมดแล้วจริง ๆ
เสิ่นชีอู๋ส่ายหน้าอย่างจนใจ “ช่างเถอะ เจ้าไปขอโทษซีหร่านก่อน แล้วอย่าลืมขอบคุณนางแทนข้าด้วย ข้าจะไปหาไฉเวยก่อน”