เขาถึงกับร้องไห้เลยงั้นเหรอ...
มู่ซีหร่านเองก็คาดไม่ถึงว่าเสิ่นจิงหลานจะถลำลึกขนาดนี้
เสิ่นจิงหลานสะอื้นพลางพูดว่า “หร่านหร่านไม่ต้องกังวลนะ รอฉันได้หนังสือหย่ามา อีกไม่นานหรอก”
คืนนั้น เสิ่นจิงหลานก็นอนอยู่ข้างมู่ซีหร่าน
กอดเธอไว้แน่น แต่ไม่ได้ทำอะไรเลย
หลายครั้งมู่ซีหร่านรู้สึกว่าเสิ่นจิงหลานใกล้จะระเบิดเต็มที
แต่เขาก็ยังอดทนไว้
ระบบ：【โห แค่นี้เองเหรอ? ให้ฉันดูแค่นี้เนี่ยนะ?】
มู่ซีหร่านสงสัยจริง ๆ ว่าระบบจะบ้าไปแล้ว
-
วันรุ่งขึ้น แสงอรุณส่องผ่านม่านโปร่ง มู่ซีหร่านค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
มีสาวใช้สวมเสื้อกั๊กผ้าสีน้ำเงินยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าคมคล่องแคล่ว ฝีเท้ามั่นคง ดูไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย
พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหว นางก็รีบก้าวเข้ามาครึ่งก้าว ถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า “คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?”