“เมิ่งเยียนหลัว เจ้าไม่เคยเป็นสตรีแปลกแยกเหนือใครอย่างแท้จริงเลย” เสียงของนางลอยไปตามสายลม “ปากก็พูดอยู่ตลอดว่าไม่ชอบกลอุบายลับ ๆ ที่สุด แต่ที่จริงเป็นเพราะเจ้าใช้ไม่เป็นและเล่นไม่เก่งต่างหาก”
“คนที่พูดจาแข็งกร้าว วางท่าสูงส่ง มักจะขี้ขลาดอยู่ในใจ”
“เจ้ากลัวคนอื่นดูแคลน ถึงได้ต้องแสร้งทำตัวสูงส่ง เหยียบย่ำคนอื่นเพื่อยกฐานะตัวเอง”
“อย่าว่าแต่ข้าที่เป็นหญิงม่ายเลย ต่อให้สุ่มเลือกหญิงสาวที่อยู่แต่ในเรือนสักคนจากเมืองหลวงมาเทียบ ทั้งจิตใจและความรู้จักกาลเทศะก็ยังเหนือกว่าเจ้า”
เมื่อความคิดที่ซุกซ่อนอยู่ลึกที่สุดถูกเปิดโปง ใบหน้าของเมิ่งเยียนหลัวก็สลับซีดสลับแดง สีหน้าบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด
ความเกลียดชังเต็มอกแทบจะทะลักออกมา แต่ร่างของนางห้อยอยู่เหนือหน้าผาสูงชัน แค่กิ่งไม้ไหวก็ทำเอาหัวใจแทบหยุดเต้น จึงไม่กล้าระเบิดอารมณ์ออกมาเลย