มู่ซีหร่านกุมลำคอ ไออย่างหนัก เสียงแหบพร่าและอ่อนแรง ทุกถ้อยคำเจือด้วยความสั่นเครือจากความน้อยใจ
“คุณหนูเมิ่ง... แค่ก ๆ... ทำไมถึงคิดจะฆ่าฉันได้...”
“ฉันก็แค่พี่สะใภ้ของเสิ่นจิงหลาน ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมหลังเป็นม่าย แล้วฉันไปขวางหูขวางตาคุณตรงไหน ถึงได้คอยเล่นงานกันแบบนี้...”
“เมื่อครู่ในป่าคุณยังฟาดแส้หมายเอาชีวิตฉัน ตอนนี้ก็ยังไม่ยอมเลิกราอีก... ใจร้ายจริง ๆ เราก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมต้องไล่ต้อนกันจนถึงที่สุดด้วย...”
เมิ่งเยียนหลัวยืนอึ้งไปทั้งตัว พยายามกระชากมือกลับสุดแรง
แต่มู่ซีหร่านดูบอบบาง ทว่ากลับมีแรงมหาศาล มือที่กำข้อมือเธอไว้แน่นจนเจ็บไปหมด ดิ้นเท่าไรก็ไม่หลุด
เธอมองมู่ซีหร่านร้องไห้สะอึกสะอื้น ดูราวกับถูกกลั่นแกล้งมาสารพัด สมองพลันอื้ออึงไปหมด