ยามเย็น แสงอาทิตย์อัสดงแต้มท้องฟ้าทิศตะวันตกเป็นสีส้มอมชมพู สายลมพัดพากลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้ที่มุมลานบ้าน ล่องลอยเอื่อย ๆ ผ่านระเบียงคด
เสิ่นเยี่ยนหานพามู่ซีหร่านเดินไปยังเรือนหลักของฮูหยินโหวอย่างช้า ๆ
เรื่องนี้ปิดบังต่อไปไม่ไหวแล้ว ข่าวเรื่องวางยาพิษในงานเลี้ยงในวังแพร่ไปทั่วเมืองหลวงตั้งนานแล้ว
เสิ่นเยี่ยนหานฝืนอดทนไม่ยอมเข้าใกล้ใครมาสี่วันเต็ม สุดท้ายมู่ซีหร่านก็เป็นฝ่ายเข้าไปที่เรือนซงเฮ่อ เรื่องนี้คนทั้งจวนต่างเห็นกันหมด
ฮูหยินโหวนั่งอยู่บนตั่งหลัวฮั่นกลางโถง มือกำลูกประคำไม้จันทน์ไว้ พอเห็นทั้งสองเข้ามา สายตาก็จับจ้องมู่ซีหร่านก่อน
เห็นนางเดินโซเซไร้เรี่ยวแรง ฮูหยินโหวก็เข้าใจเรื่องราวไปกว่าครึ่งแล้ว
นางอดเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เสิ่นเยี่ยนหานหลายครั้งไม่ได้ แววตาเย็นเยียบราวกับเคลือบน้ำค้างแข็ง เต็มไปด้วยคำตำหนิ