เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ยื่นมือไปทางปากถ้ำ
ขอบช่องบนกำแพงดินขรุขระ เสียดสีกับข้อมือจนคันนิด ๆ มือของเธอยื่นเข้าไปอีกหน่อย ปลายนิ้วยังเปื้อนความเย็นยามค่ำคืน
“นี่ ให้พลังใจนาย”
เซี่ยอวิ๋นเซินยื่นมือออกมาทันที กอบกุมมือเล็ก ๆ ของเธอไว้อย่างแผ่วเบา
มือของเธอเล็กนิดเดียว ทั้งยังนุ่มนิ่ม
เซี่ยอวิ๋นเซินก้มลงจุมพิตหลังมือเธอเบา ๆ แผ่วจนราวกับกลีบดอกหลิวปลิวมาตกลงบนนั้น
“อืม ไม่เจ็บแล้ว”
ใบหน้าของมู่ซีหร่านร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ลามไปถึงปลายหู เธอรีบจะชักมือกลับ แต่เขากอบกุมไว้เบา ๆ จนเธอไม่กล้าออกแรงสะบัด
“นาย...” เธอเอ่ยตำหนิเสียงเบา น้ำเสียงสั่นไหว
เซี่ยอวิ๋นเซินหัวเราะเบา ๆ ไม่แกล้งเธอต่อ เพียงใช้นิ้วลูบข้อนิ้วของเธออย่างแผ่วเบา ทะนุถนอมเต็มที่