ก่อนออกจากบ้าน แม่มู่จัดคอเสื้อให้ลูกสาวพลางบ่นพึมพำว่า “คืนนี้ฝนจะตกหนัก ทางขึ้นเขาเละลื่นเดินลำบาก พวกเราเลยไม่กลับมาแล้วนะ พวกเธอสองคนอยู่บ้าน กินดื่มกันให้อิ่ม อย่ากินแต่เสบียงแห้งประทังชีวิตล่ะ”
มู่จิ่งถังเดินรั้งท้าย จงใจดึงเซี่ยอวิ๋นเซินไปหลบใต้ต้นไม้ข้างกำแพงลานบ้าน
“อย่าคิดทำอะไรน้องสาวฉันล่ะ กฎก่อนแต่งงานห้ามฝ่าฝืน เข้าใจไหม? น้องฉันขี้อาย”
เซี่ยอวิ๋นเซินทั้งขำทั้งจนใจ เขาพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงจริงจัง
“นายวางใจเถอะ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก จะให้ใครต้องเสียใจ ฉันก็ไม่ยอมให้หร่านหร่านเสียใจเด็ดขาด”
พอตกเย็น ฝนก็ตกลงมาจริง ๆ
ฝนเทกระหน่ำราวฟ้ารั่ว กระทบกระเบื้องหลังคาดังเปาะแปะ น้ำจากชายคาไหลพรั่งพรูเป็นสาย
ต้นไหวในลานบ้านถูกลมพัดจนเอนไปเอนมา ใบไม้ส่งเสียงซู่ซ่าระงม
หลังกินข้าว ทั้งสองนั่งอยู่หน้าโต๊ะ เซี่ยอวิ๋นเซินช่วยติวการบ้านให้มู่ซีหร่าน