“พูดแบบนี้ฉันก็สบายใจแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะซังม่านตัวแสบคนนั้นแท้ ๆ ทำให้เธอต้องมาเจ็บตัวโดยใช่เหตุ”
กับข้าวถูกยกมาวางบนโต๊ะเตี้ยบนเตียงเตา พ่อมู่เงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นในที่สุด
น้ำเสียงมีความกังวลที่ปิดไม่มิด ทั้งยังเจือความระมัดระวังอยู่เล็กน้อย
“เยาวชนปัญญาชนเซี่ย ลุงมีเรื่องหนึ่งไม่รู้ว่าควรถามดีไหม บ้านเธอเป็นคนในเมือง ฐานะก็ดี แล้วเรื่องเธอกับหร่านหร่านนี่...ทางบ้านเธอจะยอมรับหรือ?”
เซี่ยอวิ๋นเซินวางตะเกียบลงทันที นั่งตัวตรง สีหน้าไร้รอยยิ้ม เหลือเพียงความจริงใจ
“ลุง อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ จริง ๆ แล้วผมชอบหร่านหร่านมานานแล้ว”
“ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ ตอนที่ทางบ้านส่งหนังสือมา ผมก็เขียนจดหมายบอกพ่อกับแม่แล้วครับ”
“พวกท่านยังหัวเราะว่าผมไม่เอาไหน ผ่านมาตั้งนานก็ยังจีบหร่านหร่านไม่ติด”