ลมหายใจของเสิ่นจิงหลานหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ แผงอกกระเพื่อมแรงตามจังหวะหอบ เขาพยายามกดความร้อนรุ่มที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจเอาไว้สุดกำลัง
เขาไม่กล้าก้มมองคนในอ้อมแขน กลัวว่าหากมองอีกเพียงครั้งเดียว สติอันน้อยนิดที่อุตส่าห์รวบรวมมาได้จะมอดไหม้ไปจนหมดสิ้น…
มู่ซีหร่านซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา เมื่อได้ยินเสียงหอบหายใจที่ไม่สม่ำเสมอ ก็เงยหน้าขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
แพขนตาสั่นไหวแผ่วเบาราวกับปีกผีเสื้อ ดวงตากลมใสชุ่มฉ่ำเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างบริสุทธิ์ใจ
เธอมองเขาตรง ๆ อย่างไร้เดียงสา ไม่รู้เลยว่าท่าทางเช่นนี้ชวนให้คนหลงใหลเพียงใด
“นายทรมานมากหรือ?”
ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น เสิ่นจิงหลานก็ก้มมองเธอโดยไม่รู้ตัว
เพียงแค่แวบเดียว สายที่ขึงตึงมาตลอดทางในหัวของเสิ่นจิงหลานก็ขาดผึงลงอย่างสิ้นเชิง