ปลายนิ้วของเสิ่นจิงหลานยังแตะอยู่บนหัวเข่าอย่างแผ่วเบา เขาคิดในใจว่ายังดมกลิ่นอุ่นละมุนจากคนข้างกายไม่พอเลย เหตุใดถึงมาถึงที่หมายเสียแล้ว?
เขาถึงกับหวังให้ระหว่างทางมีรอยล้อรถลึกตื้นเพิ่มขึ้นอีกหลายรอย จะได้ทำให้รถม้าโคลงเคลงนานขึ้น และอยู่กับนางต่ออีกสักครู่...
มู่ซีหร่านเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาแล้วเอ่ยด้วยถ้อยคำที่รู้จักวางตัว
“เอ้อร์หลาง ข้าขอบคุณที่เจ้ามีใจให้ข้า และเห็นคุณค่าในตัวข้า”
“แต่...เจ้าเพิ่งได้สัมผัสกับความรักเป็นครั้งแรก บางทีอาจยังไม่เข้าใจความคิดที่แท้จริงในใจตัวเอง”
“บางทีเจ้าอาจเพียงหลงใหลภาพลักษณ์ที่ข้าเผยออกมาแค่ชั่วคราว พอความแปลกใหม่หมดไป ความรู้สึกนี้ก็อาจไม่เหลืออยู่แล้ว”
“ลองคิดให้ดีอีกสักหน่อย อย่าเพิ่งรีบบอกใคร แล้วก็อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจ”
สิ้นเสียง ฝีเท้าของบ่าวหนุ่มนอกม่านรถก็ดังใกล้เข้ามา ดูท่ากำลังจะก้าวขึ้นมาค้อมคำนับและเปิดม่าน