ผิวของนางขาวผ่องอยู่แล้ว พอมีขนสีขาวขับก็ยิ่งดูราวกับเครื่องเคลือบ
ปลายจมูกหนาวจนขึ้นสีชมพูระเรื่อ ไฝแดงชาดตรงซอกคอซ่อนอยู่ใต้ปกขนสัตว์ บางครั้งยามก้มหน้าก็เผยออกมาเล็กน้อย ราวกับมีถั่วเม็ดเล็กสีแดงสดตกอยู่ตรงนั้น
นางกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ระเบียง คัดผงฝูหลิงที่ตากจนแห้งและบดเรียบร้อยแล้ว ปลายนิ้วเปื้อนผงยาอยู่เล็กน้อย
แพขนตาหลุบต่ำ ดูว่าง่ายอ่อนโยนราวกับก้อนขนสีขาวที่ขดตัวอยู่กลางหิมะ
ขณะที่กำลังยุ่งอยู่ แม่บ้านคนสนิทของฮูหยินโหวก็เหยียบหิมะเดินเข้ามา พลางยิ้มกล่าวว่า 「นายหญิงใหญ่ ฮูหยินเชิญท่านไปที่เรือนหลักเจ้าค่ะ บอกว่ามีเรื่องอยากปรึกษา」
มู่ซีหร่านลุกขึ้นจัดเสื้อคลุมให้เข้าที่ แล้วตามแม่บ้านไปยังเรือนหลัก
ทันทีที่เปิดม่านประตู กลิ่นไม้จันทน์อุ่นกรุ่นก็ลอยมาแตะจมูก สายตาของนางกวาดมองทั่วห้องโถง ก่อนชะงักไปเล็กน้อย—เสิ่นจิงหลานก็อยู่ที่นี่ด้วย