เสิ่นจิงหลานขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ไม่ได้โต้แย้งมารดา เพียงประคองถ้วยชาไว้ ปลายนิ้วค่อย ๆ กำแน่นขึ้น
ทว่าสายตากลับอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปยังร่างในชุดขาวเรียบข้างกาย
มู่ซีหร่านไม่ได้ต่อบทสนทนา เพียงยิ้มบาง ๆ อย่างเหมาะสม
ปลายนิ้วลูบปกเสื้อขนจิ้งจอกเบา ๆ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเหมาะสมของผู้เป็นพี่สะใภ้ “วาสนาดี ๆ ของเอ้อร์หลางยังรออยู่ข้างหน้า”
“เอ้อร์หลางเป็นคนเที่ยงธรรม ทั้งยังมีผลงานการรบโดดเด่น ต้องเป็นหญิงงามดุจนางเซียนเท่านั้นถึงจะคู่ควร”
ฮูหยินโหวส่งเสียงฮึในลำคอ แต่หางตากลับโค้งขึ้น เห็นได้ชัดว่าพอใจอย่างยิ่ง
บนโลกนี้จะมีมารดาคนใดไม่ชอบให้คนอื่นชมลูกของตนจากใจจริงบ้างเล่า?
ทั้งสามพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันอีกพักหนึ่ง ตั้งแต่ถ่านเงินค้างที่คฤหาสน์ทางใต้ส่งมาว่าให้ความร้อนได้นาน ดอกเหมยปลายเหมันต์ในสวนหลังเรือนเริ่มผลิดอก อีกไม่นานก็จะบาน ไปจนถึงเรื่องเพิ่มเบี้ยรายเดือนและตัดชุดปีใหม่ให้บ่าวไพร่ช่วงปลายปี