เสิ่นเยี่ยนหานโอบเธอจากด้านหลังอย่างแผ่วเบา แผงอกแนบชิดแผ่นหลัง คางวางลงบนกระหม่อมของเธออย่างนุ่มนวล
มืออีกข้างกุมมือเธอไว้ ประคองให้วางบนด้ามพู่กัน นิ้วของเขาสอดประสานกับนิ้วเธอ ค่อย ๆ ปรับท่าจับพู่กันให้เข้าที่
เขาก้มหน้าขยับเข้าไปใกล้หู ลมหายใจปัดผ่านใบหู เสียงทุ้มพร่าจนชวนให้คันยุบยิบ
“ภรรยาจ๋า สามีจะสอนวาดภาพให้เอง”
มู่ซีหร่านเรียนวาดภาพมาตั้งแต่เด็ก
หลายปีก่อน เธอเคยวาดตามภาพดอกไม้และภาพหญิงงามในตำรา ฝีมือวาดภาพหญิงงามด้วยเส้นละเอียดประณีต ทั้งอ่อนช้อยและมีชีวิตชีวา
ส่วนฝีมือวาดภาพของเสิ่นเยี่ยนหานนั้นยิ่งเป็นหนึ่งไม่มีสองในเมืองหลวง
ครั้งหนึ่งภาพวาด《หิมะยามสนธยาเหนือภูผาเย็น》ของเขาถูกถวายเข้าวัง ฮ่องเต้ยังทรงเอ่ยชมด้วยพระองค์เองว่า “ฝีแปรงหนักแน่นทรงพลัง เป็นหนึ่งในเมืองหลวง”