แม่นมหวังก้มหน้าคุกเข่าอยู่บนพื้น ลอบชำเลืองมองด้วยหางตา
นางมีชีวิตมาจนเกือบครึ่งค่อนชีวิต เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกว่าบุรุษผู้มีอำนาจสูงส่งเช่นนี้จะรักใคร่สตรีของตนประหนึ่งดวงตา
ความริษยาที่อธิบายไม่ได้พลันผุดขึ้นในใจ ก่อนจะถูกนางกดลงอย่างรวดเร็ว แล้วตีหน้าเศร้าสร้อยน่าสงสาร
“บ่าวชราไม่ควรมารบกวนความสงบของฮูหยิน แต่…บ่าวหมดหนทางจริง ๆ จึงได้หน้าด้านมาพึ่งพาท่าน”
“ลูกกับสามีผู้น่าสงสารของบ่าวล้วนจากไปแล้ว ที่นาทรัพย์สินในบ้านเกิดก็ถูกคนในตระกูลยึดไปหมด”
“คิดไปคิดมา มีเพียงฮูหยินที่เป็นที่พึ่งเดียวของบ่าวชรา”
พูดจบ นางก็ยกมือขึ้นซับน้ำตา ไหล่สั่นสะท้าน แสดงได้สมจริงเสียจนน่าเชื่อ
แววตาของเสิ่นเยี่ยนหานเย็นเยียบลงฉับพลัน
ความอ่อนโยนที่เมื่อครู่ยังมอบให้มู่ซีหร่านพลันหายไปจนหมด เขาเหลือบมองคนบนพื้น น้ำเสียงเย็นชา