เมื่อเห็นน้องสาวที่เขาทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก คอยตามใจจนเอาแต่ใจมาตลอดยี่สิบสองปี จู่ ๆ ก็ก้มหน้าขอโทษ มู่ซีเฉินกลับไม่ได้รู้สึกปลื้มใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หัวใจเขาราวกับถูกมือข้างหนึ่งบีบแน่น ความเจ็บปวดสงสารถาโถมเข้ามาในพริบตา
เด็กคนนี้ควรจะออดอ้อนและเอาแต่ใจได้อย่างไม่ต้องเกรงใจไปตลอดแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับต้องฝืนตัวเองให้รู้จักคิดและยอมก้มหัว เธอคงกลัวว่าจะถูกทอดทิ้งมากแค่ไหนกันนะ
มู่ซีหร่านยกมือขึ้น ปลายนิ้วลูบแก้มเขาเบา ๆ เหมือนตอนยังเด็ก ก่อนจะปลอบเสียงนุ่ม “พี่ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก พี่ได้เจอน้องสาวแท้ ๆ เป็นเรื่องดี ซีหร่านก็ดีใจกับพี่ด้วย”
ยิ่งมู่ซีหร่านวางตัวรู้ความและสงบนิ่ง มู่ซีเฉินก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดในใจ
ราวกับมีปุยนุ่นชุ่มน้ำอยู่ในอก หนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกผิด