“ไม่ต้อง” มู่หานเยว่ตอบอย่างเด็ดขาด
ในห้องนั่งเล่นเงียบลงชั่วครู่ มู่เจิงกระแอมเบา ๆ ส่วนหลินหว่านก็ถอนหายใจแผ่ว ๆ
ช่างเถอะ วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล สักวันก็คงทำให้ใจอุ่นขึ้นได้
-
เมื่อเข้ามาในห้องนอนของมู่ซีหร่าน ประตูห้องแต่งตัวแบบเดินเข้าไปได้ที่อยู่ด้านข้างเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ข้างในแขวนเสื้อคลุมหลากหลายแบบของฤดูกาลนี้ไว้เต็มไปหมด
มู่ซีเฉินกวาดตามองรอบห้อง ปลายนิ้วไล้ผ่านเสื้อผ้าสีสันสดใสหลายตัว ก่อนจะเลือกเสื้อคลุมตัวสั้นสีดำทรงเนี้ยบมาได้ตัวหนึ่ง เสื้อมีทรงเรียบง่าย ทิ้งตัวสวย พอดีกับชุดเดรสสีขาวเรียบ ๆ ที่มู่ซีหร่านสวมอยู่
เขาคลี่เสื้อออกแล้วเดินเข้ามาใกล้ ยืนกรานจะช่วยคลุมให้เธอด้วยตัวเอง ปลายนิ้วจัดแนวไหล่ให้เรียบอย่างใส่ใจ “มา ใส่ตัวนี้สิ น้องสาวฉันเกิดมาสวยอยู่แล้ว ใส่อะไรก็ดูดีทั้งนั้น”