วั่งโหยวรีบรับคำ ก่อนหันไปค้นหาของทางโต๊ะเครื่องแป้ง «ได้เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเอามาเดี๋ยวนี้!»
ตรงปากประตูลาน หลินเยว่ยืนก้มหน้ารออยู่
เมื่อเห็นมู่ซีหร่านเดินออกมาพร้อมวั่งโหยว แววตาของเขาก็วูบไหวด้วยรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว ความกังวลที่ค้างอยู่ในใจก็คลายลง
ดูท่ากลอุบายยอมเจ็บตัวของซื่อจื่อจะได้ผล
เขาแอบหวังอยู่ในใจว่าซื่อจื่อจะได้ครองคู่กับหญิงงามในเร็ววัน
เขาจะได้ไม่ต้องคอยลำบากใจอยู่ตรงกลางระหว่างซื่อจื่อกับคุณหนูใหญ่ทุกวัน
คราวก่อนที่นำเสื้อผ้าไปส่ง เขาเกือบพูดแก้ตัวให้ซื่อจื่อจนจับพิรุธได้อยู่แล้ว
เมื่อเดินมาถึงหน้าลานเรือนซงเฮ่อ ต้นสนโบราณตรงมุมลานก็ทอดกิ่งยื่นออกมาอย่างเอียงกระเท่เร่
โคมเขาแกะแขวนอยู่ใต้ระเบียง แสงสีเหลืองนวลไหววูบอยู่บนเสาระเบียงสีชาด เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดโคมเบา ๆ