เมื่อเข้ามาในห้องด้านใน เปลวเทียนก็ไหววูบ แสงอุ่นส่องกระทบกระดาษเซวียนจื่อบนโต๊ะ
เสิ่นเยี่ยนหานหยิบปิ่นหยกเนื้อเนียนมันแพะออกจากแขนเสื้อ ปลายนิ้วลูบไล้กลีบดอกซินฮวาบนหัวปิ่นอย่างแผ่วเบา
เนื้อหยกใสเนียนนุ่ม เมื่ออยู่ใต้แสงเทียนก็เปล่งรัศมีอ่อนโยน
เขาเรียกหลินเยว่เข้ามา แล้วสั่งว่า
“เอาปิ่นหยกนี่ไปให้น้องซีหร่าน”
หลินเยว่ก้มตัวรับคำอย่างคล่องแคล่ว “ครับ”
เสิ่นเยี่ยนหานชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาทอดไปยังราตรีมืดมิดนอกหน้าต่าง ก่อนกระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น
“บอกเธอด้วยว่า...ฉันบาดเจ็บ”
หลินเยว่เงยหน้าพรวด แววตาเต็มไปด้วยความงุนงงที่ไม่ทันตั้งตัว จึงถามออกไปทันที “ท่านซื่อจื่อ บาดเจ็บตรงไหนหรือครับ?”
เมื่อครู่เขาเดินตามหลังซื่อจื่อตลอดทาง เห็นอีกฝ่ายก้าวเดินอย่างมั่นคง ทั้งยังเดินฉับไว แม้แต่ตอนก้าวข้ามธรณีประตูก็ยังคล่องแคล่วกว่าปกติ ไม่มีอาการผิดปกติแม้แต่น้อย