มู่ซีหร่านเพิ่งพูดจบ ก็รู้สึกว่าแรงที่รัดเอวอยู่คลายลงเล็กน้อย
มู่ซีหร่านรีบถอยออกมาครึ่งก้าว แผ่นหลังแนบกับเสาไม้เย็นเยียบ ปลายนิ้วยังคงหลงเหลือไออุ่นจากชุดผ้าแพรของบุรุษ
“พี่ซื่อจื่อ มืดเหลือเกิน จุดตะเกียงได้ไหม?”
มู่ซีหร่านหลุบแพขนตา พยายามกดเสียงให้ราบเรียบ
มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่าหัวใจในอกเต้นแรงเพียงใด
“น้องซีหร่านรอสักครู่”
เสิ่นเยี่ยนหานรับคำ ทันทีที่แท่งจุดไฟสว่างขึ้น เงาด้านข้างของเขาที่สูงสง่าและคล่องแคล่วก็ปรากฏขึ้น
มู่ซีหร่านรีบเดินไปนั่งข้างโต๊ะ จงใจเลือกที่นั่งใกล้ประตู
ในใจคิดคำนวณว่าอีกเดี๋ยวจะได้ขอตัวกลับสะดวก
ครู่ต่อมา เปลวเทียนก็ค่อย ๆ สว่างขึ้น แสงสีเหลืองนวลอาบคลุมทั่วทั้งห้องอย่างอ่อนโยน
มู่ซีหร่านเงยหน้ามอง สายตาตรงไปยังเท้าทั้งสองข้างของเสิ่นเยี่ยนหานที่ยืนมั่นคงอยู่ คิ้วพลันขมวดเข้าหากัน