แขนที่โอบรัดกระชับขึ้นเล็กน้อย ราวกับอยากหลอมเธอให้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
“หร่านหร่าน อย่าขยับนะ ขอฉันกอดเงียบ ๆ สักพัก”
เสียงอู้อี้สั่นสะเทือนจนจุดซอกคอของเธอคัน “ฉันอยากแต่งงานกับเธอเหลือเกิน”
มู่ซีหร่านแนบใบหน้ากับอกเขา ฟังเสียงหัวใจเต้นตึกตัก
นิ้วเรียวขยุ้มผ้าด้านหลังของเขาเบา ๆ
“รออีกสองปีค่อยว่ากัน...”
เธอยังต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย
“ได้ ตามใจเธอ”
เซี่ยอวิ๋นเซินรับคำโดยไม่ลังเล ปลายนิ้วไล้ไปตามเส้นผมของเธอ ก่อนจะลูบปลายผมเบา ๆ
อย่าว่าแต่สองปีเลย ขอแค่สุดท้ายได้อยู่กับเธอ จะให้รอนานแค่ไหนเขาก็รอ
พักได้ไม่นาน เขาก็ก้มลงมาหาริมฝีปากเธออีกครั้ง
คราวนี้เขาประคองแขนเธอขึ้นเบา ๆ แล้วอุ้มเธอมานั่งบนตักอย่างมั่นคง
มู่ซีหร่านหลุดเสียงร้องเบา ๆ เผลอยกแขนคล้องคอเขา แล้วแนบตัวเข้าหาอ้อมกอดของเขาทั้งตัว