ภายในรถเมล์ที่โคลงเคลงเต็มไปด้วยมนุษย์เงินเดือนในช่วงเวลาเร่งด่วนยามเช้า ลมจากเครื่องปรับอากาศพัดพากลิ่นเหงื่อจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นนมถั่วเหลือง
มู่หานเยว่จับราวพลาสติกเย็นเฉียบ ยืนอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ปลายนิ้วซีดขาวเล็กน้อย
เธอมองรถมายบัคสีเงินเทาคันนั้นแล่นฉิวผ่านช่องทางรถเมล์ไป
กระจกรถสีเข้มสะท้อนภาพถนน เธอจำได้ทันทีว่านั่นคือรถของตระกูลมู่
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามู่ซีหร่านกำลังนั่งอยู่บนเบาะหนังแท้นุ่มสบาย เปิดแอร์เย็นฉ่ำอุณหภูมิคงที่ และมีพ่อแม่ไปส่งอย่างเอิกเกริกในวันเริ่มงาน
ความขมขื่นสายหนึ่งค่อย ๆ เอ่อขึ้นมาจุกอยู่ในลำคอ
เธอดูแคลนเรื่องนี้จากก้นบึ้งของหัวใจ
ทั้งที่เป็นลูกสาวตัวปลอมที่แย่งที่ของคนอื่นมาแท้ ๆ ทำไมถึงยังหน้าชื่นตาบาน อาศัยเส้นสายของตระกูลมู่ใช้ชีวิตสบายไปวัน ๆ ได้อย่างไร้กังวล?