เธอหรี่ตายิ้ม น้ำเสียงสดใสและจริงจัง “ขอบคุณนะพี่! ฉันจะตั้งใจทำงานให้ดี ไม่ทำให้พี่เสียหน้าแน่นอน”
“ฉันไม่ต้องให้นายช่วยแนะนำ” มู่หานเยว่เอ่ยขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงเย็นชา แฝงความดื้อรั้นที่ไม่ยอมให้ใครคัดค้าน “ฉันจะส่งใบสมัครไปเอง ถ้าผ่านก็ได้เข้าทำงาน ถ้าไม่ผ่านก็แปลว่าฉันยังไม่เก่งพอ ไม่ใช้เส้นสาย”
มู่ซีเฉินเลิกคิ้ว ไม่ได้คะยั้นคะยอ เขาเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะสองสามที “ได้ ตามใจเธอ”
พอเห็นว่าเขาตอบตกลงง่ายดายขนาดนั้น มู่หานเยว่ก็อดรู้สึกอึดอัดใจไม่ได้
แต่พูดออกไปแล้วก็เรียกคืนไม่ได้
เธอปลอบใจตัวเองในใจ: ไม่เป็นไร ฉันมีความสามารถ ต้องเข้าทำงานเครือหนานได้ด้วยความสามารถของตัวเองแน่นอน
-
เช้าวันเริ่มงาน แสงอรุณสาดผ่านรั้วเหล็กดัดของคฤหาสน์สไตล์ยุโรป ทอดลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาตรงโถงทางเข้า