สมกับเป็นคนที่กรำศึกในสนามรบมา เขาปิดบังอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ
“พี่สะใภ้ไม่ต้องห่วง จิงหลานจะไม่ทำให้พี่ลำบากใจ”
เสิ่นจิงหลานมองใบหน้าของเธอ เห็นหางตาที่ยังแดงระเรื่อ น้ำเสียงจึงอ่อนลงเล็กน้อย “เดี๋ยวผมไปพบเมิ่งเยียนหลัว พี่สะใภ้พักอยู่ตรงนี้ก่อน รอผมจัดการเธอเสร็จแล้วจะพาพี่กลับจวน”
เขาพูดอย่างเปิดเผย ไม่มีท่าทีขุ่นเคืองที่ถูกวางแผนใส่แม้แต่น้อย กลับเอาแต่คิดถึงความลำบากใจของเธออย่างรอบคอบ
พูดจบ เขาก็หันหลังเปิดม่านประตูออกไป
-
ที่จริงเสิ่นจิงหลานไม่ได้คิดว่าการพบเมิ่งเยียนหลัวจะมีความหมายพิเศษอะไร
ทั้งสองเคยพบกันหลายครั้งในค่ายทหารแดนเหนือ เขารู้ว่าเธอเป็นหญิงสาวร่าเริงตรงไปตรงมา แต่ก็แค่นั้น