มู่ซีหร่านชะงักไป ก่อนจะทั้งอยากหัวเราะทั้งอยากร้องไห้
นั่นจะใช่น้ำตาที่ไหนกัน เห็นชัด ๆ ว่านางเพิ่งกินบะหมี่น้ำร้อน ๆ มา ไอร้อนทำให้ใบหน้าร้อนผ่าว หางตาจึงแดงระเรื่อขึ้นเอง
นางจึงได้แต่อธิบายว่า “ข้าไม่ได้ร้องไห้จริง ๆ เมื่อครู่กินบะหมี่เจน้ำร้อนมา ไอร้อนทำให้หน้าร้อนเท่านั้นเอง ข้าไม่เป็นไร เอ้อร์หลางอย่าเพิ่งร้อนใจ”
เสิ่นจิงหลานจะยอมเชื่อได้อย่างไร เขาคิดเพียงว่านางกำลังฝืนเข้มแข็ง ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอ
เขาย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง สายตาหยุดอยู่ตรงข้อเท้าที่ชายกระโปรงปกคลุมไว้ แล้วเอ่ยเสียงขรึมขึ้นเล็กน้อยว่า “ข้าเคยเรียนวิชาต่อกระดูกและจัดกระดูกในกองทัพแดนเหนือ”
“ให้ข้าดูหน่อย หากกระดูกเคลื่อนจะได้จัดกลับเข้าที่ตั้งแต่เนิ่น ๆ จะได้ไม่ทิ้งโรคเรื้อรังไว้”