พูดจบ เขาก็เสริมขึ้นอีกประโยคด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก “แต่ยกเว้นพี่สะใภ้แล้ว เจ้าต้องเป็นหญิงที่งดงามที่สุดในเมืองหลวงแน่ ๆ ทว่าความงามของสตรีไม่ได้วัดกันที่หน้าตาอย่างเดียว”
เมิ่งเยียนหลัว “……”
นางนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “เสิ่นจิงหลาน เจ้านี่พูดกับผู้หญิงเป็นไหม!”
น้ำเสียงของเสิ่นจิงหลานแฝงความไร้เดียงสาอยู่เล็กน้อย “ไม่ใช่เจ้าพูดเองหรือว่าอยู่ในค่ายทหารให้ปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนผู้ชาย ไม่ต้องเอาใจเจ้าเหมือนผู้หญิง”
“ก่อนหน้านั้นมันอยู่ในค่ายทหาร!” เมิ่งเยียนหลัวถลึงตามองเขา ก่อนก้มลงดึงกระโปรงบุผ้าฝ้ายสีชมพูของตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงฟังดูขัดเขินอยู่บ้าง “แต่ตอนนี้เราอยู่ในเมืองหลวง ข้า…ข้ายังต้องแต่งงานนะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นจิงหลานก็พยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉย “ได้ ข้าเข้าใจแล้ว งั้นข้าไปล่ะ”